Survival week Coenschutters editie 2010

Een vervolg op een succesverhaal uit het najaar van 2008.

Iedereen die bij de eerste editie aanwezig was, en nu, 2 jaar later de mogelijkheid had om er weer bij te zijn, stond er voor te trappelen.

Een mooiere aansporing om er weer energie in te steken bestaat niet.

We gingen aan de slag.

Het heeft even geduurd, maar hier is het dan  . . . . . . . . . . . . . Het verslag.

(Ben:)

De voorbereiding was deze keer nog uitgebreider en serieuzer dan de eerste keer, en door de verschuiving in tijd, moesten we onverwacht alles versnellen.

De locatie was al problematisch, vele van de ingeschakelde contacten lieten het afweten, maar Hans & Julija wisten de hele operatie te redden door kort door de bocht, last minute een perfect terrein te regelen. (nogmaals bedankt, ook aan Ank en Steve natuurlijk).

De begeleiders, zonder wie het natuurlijk nooit kan plaatsvinden, waren het volgende struikelblok.

Velen wilden wel maar haakten om diverse redenen af, van bruiloften in Griekenland tot niet meewerkende werkgevers, er waren meer dan genoeg onoverkomelijke hindernissen.

Ook hier kwam de oplossing uit een onverwachte hoek, ook hier gelukkig een last minute aktie die de zaak drijvend heeft helpen houden, en ook hier een terecht bedankje, in dit geval voor Jeanette.

Heel spontaan en enthousiast, volgens haar eigen zeggen, zonder enige kampeer- of  buitensport ervaring, en met meenemen van haar beide zoons, die ook volgens haar eigen woorden, wel een weekje “back to basic” konden gebruiken.(Super).

Toen 45 minuten voordat we van huis wilden gaan Feliciën liet weten helemaal niet mee te kunnen (ook niet de halve week zoals tot dan toe was gepland), leek het nog even moeilijk te worden.

Maar wij hadden een troef in de vorm van een heuze VW-transporter in plaats van onze eigen, veel te kleine, Toyota, met dank aan Gilbert en Ilse.(volgende keer lukt het hopelijk wel voor Ilse en hun goudblonde tweeling om mee te gaan).

Even nog achter de oren krabbelen over hoe de aanhanger mee te nemen, maar zelfs dat kwam goed (met dank aan Emmy).

(Jeanette:)

Vrijdag 20 augustus.

Op vrijdag 20 augustus verzamelen de survivalbikkels en hun ouders zich in het clubgebouw van de Coenschutters. Iedereen krijgt een prachtig groen shirt dat speciaal is ontworpen en gemaakt voor deze week.

Na het indelen en verdelen van de personen en bagage, vertrekken we rond 19.00 uur richting de Belgische Ardennen. We hebben er allemaal zin in. De leiding van deze survivalgroep zijn, Jelger, Ben, Emmy en Jeannette.

De jongens die voor het eerst mee zijn heten Daniel, Rick, Steven en Walter.

De diehards die voor de tweede keer mee zijn heten Tino, Wesley, Marten, Johan en Eric met een C.

Na een gezellige autorit van ongeveer 4 uur met een kleine tussenstop, worden de jongens behalve Eric en Tino onder begeleiding van Ben en Jelger 6 km. eerder uit de auto gezet.

Zij moeten met hun zware rugzak van zeker 10 kilo een nachtelijke wandeling ondergaan.

De anderen gaan op weg naar het veldje om de tenten op te zetten.

Het is erg donker en het duurt dan ook even om de plaats van bestemming te vinden.

Het begint al goed voor Emmy zij stapt als eerst uit de auto en staat met haar blote onderbenen midden in de brandnetels. Er valt een vloek.

Het was ondertussen al half 1 en het valt niet mee om de tenten op te zetten op een schuin veld met gras, distels en brandnetels tot de knieën in het donker.

Om half 2 komen de anderen moe aangelopen en helpen ons om de rest van de tenten op te zetten.

Na iets gegeten en gedronken te hebben kruipen wij rond half 4 in ons tentje en vallen als een blok in slaap.

(Ben:)

De wandeling komt wat moeizaam op gang, als blijkt dat niet iedereen beschikt over een serieuze rugzak (de “meeneemlijst is niet voor niets opgeteld en uitgereikt!!!), en sommige mensen wat hongerig zijn, hun zaklampen niet direct kunnen vinden, appeltjes laten vallen enz. enz.

Na de eerste honderd meter valt alles eigenlijk best wel mee, de temperatuur is aangenaam, de meeste paden verhard en de hoogteverschillen stellen niet veel voor.

De navigatie wordt uit handen gegeven en al snel blijken er een paar deelnemers best wel een aardig gevoel voor richting te hebben.

Gaandeweg horen we enkele klachten over de afstand, en het tempo, maar dat maakt het voor de leiding alleen maar leuk.

Ook blijkt, met name bij hen die gebruik maken van een geleende rugzak, dat zo’n ding minder prettig draagt als hij niet is afgesteld op de drager.

Voordat de sputterende wandelaars het spreekwoordelijke bijltje in de berm kunnen smijten, zien we links van de weg een vaag schijnsel in de lager gelegen weilanden aan de voet van de heuvels.

Enkele honderden meters verderop worden we gelokt door een zwaaiende zaklamp.

Kortom misschien niet een erg spectaculaire of extreme wandeling, maar voor een deel van de “digikids” toch een moment van, “Oh jee gaat het zo’n week worden?”

Enkele van de nieuwe gezichten moeten toch even slikken, met name de jongste.

(Jeanette:)

Zaterdag 21 augustus

Zo rond 9 uur worden wij na een kort nachtje wakker. Het is ongeveer 30 graden en dus erg warm.

In het daglicht is nu goed te zien hoe het veld er uitziet.

Het ligt schuin naar beneden en aan de rand van het bos.

Onderaan stroomt een riviertje en er is een spabron.

Helaas kan je er niet uit drinken, het water is erg ijzerhoudend.

Na een heerlijke broodmaaltijd wordt het kamp verder opgetuigt zodat het er tiptop uitziet.

Er wordt een HUDO {houd uw darmen open} gegraven door Jelger en Ben, dit is ons toilet {slik}.

Ook wordt er een corvee dienst ingesteld zo dat iedereen om de beurt de afwas kan doen.

De nieuwe mensen krijgen een mes en een magnesium staaf. Het is de bedoeling dat je hiermee vonken kunt maken en uiteindelijk een vuurtje. De gene die voor de tweede keer meegaan, krijgen een zaag.

De leiding verdeelt de jongens in 3 groepen van 3 en mengen de ervaren en minder ervaren jongens door elkaar.

Na een lunch van brood en de corvee is er een uitleg over een bivaktent.

Jelger legt uit hoe je dit maakt en er in kunt slapen.

Na een tijdje staan er 9 tenten naast elkaar en het ziet er professioneel uit.

Tegen de avond wordt er een wandeling gemaakt en tevens brandhout en tondel gezocht. Tondel is berkenboom schors en kleine brandbare takjes om een begin te maken voor je vuurtje.

Uiteraard heeft iedereen honger en de taken worden verdeeld.

Er is geleerd hoe je een vuurtje kan maken en dit moet iedereen laten zien.

Het is uiteindelijk de bedoeling dat iedereen een vuur kan maken binnen twee minuten.

Er wordt iedereen ook geleerd dat je altijd tondel bij je moet hebben want er kan zomaar een vuurproef komen.

Ben bakt het vlees Rick, Walter, Wesley en Daniel schillen de aardappels en Emmy en Jeannette maken de sperziebonen klaar.

De leiding schept op, en iedereen moet zijn bord leegeten.

Er is een leuk weerwolf van wakkerdam kaartspel dat bij het kampvuur, in het donker nog spannender word. Het is zeer verdacht dat Jeannette bijna altijd de weerwolf is, durven jullie nog te gaan slapen?

Iedereen moet in zijn eigen gemaakte bivaktent gaan slapen wat voor Rick toch een probleem is. Na proberen in de bivaktent viel hij stiekem toch in zijn moeders tent in slaap.

Zondag 22 augustus

Na een broodmaaltijd en het covee gaan de jongens het kamp opruimen.

Er komt een tascontrole en bij iedereen ziet het er keurig uit.

Lunch en corvee, wat vliegt de tijd.

We gaan met z’n allen een wandeling maken Emmy en Jeannette gaan ook mee, maar schrikken bij het aanzien van de steile paden die zij moeten lopen. Natuurlijk laten wij ons niet kennen en lopen de gehele wandeling mee pfff.

Het pad gaat over hekken en door moerassen en uiteindelijk zijn we na ongeveer 3 uur weer terug op het tentenkamp.

Het avondeten bestaat uit macaroni. De jongens snijden zelf de groente en maken de saus.

De leiding proeft van iedereen en beslist wie er gewonnen heeft.

Emmy en Jeannette maken de macaroni en voegen in een grote pan alles samen.

Het feest wordt echter verstoord door een enorme regen en onweersbui maar het eten word gered, gelukkig. Wie er nu gewonnen heeft weet ik eigenlijk niet maar het eten was heerlijk.

Het weerwolf spel en gezellig bij het vuur zitten bracht de avond ten einde en wij vielen moe in slaap.

Als je voor de tent gaat staan rol je er zo in lekker makkelijk zo’n schuin veld.

Maandag 23 augustus

Een beproeving voor velen!!!

Opstaan om 5.30 uur pfff zo vroeg?

Ander half liter water mee en de kleine rugzak.

Vergeet niet je regenjas en het toiletpapier.

Gelukkig het regent ble.

Allemaal in de auto en om 6.00 uur op pad.

Het ontbijt wordt overgeslagen.

Dropping met Jelger en Ben.

Als we op de plaats van bestemming zijn krijgt iedereen een noodrantsoen uitgereikt en wandelen, wandelen, wandelen.

(Ben:)

Vanaf het moment waarop we de auto’s verlaten begint het te regenen, da’s mooi, anders wordt ’t een makkie.

Er worden waterproof plaatjes uitgedeeld van nuttige planten en bomen, met als opdracht de afgebeelde planten onderweg te identificeren (minimaal 4 per persoon).

De makkelijkste worden natuurlijk snel aangewezen, en iedereen claimt de eerste te zijn (om niet verder te hoeven zoeken), maar we zijn streng .

We lopen niet zomaar wat in de rondte, en ook niet volgens de, oh zo gemakkelijke, aanwijzingen van de leiding, maar deze dag zullen de deelnemers zelf moeten navigeren.

De route is in delen opgesplitst en per etappe moeten steeds 2 deelnemers m.b.v. kaart en kompas, of kaart en GPS de route bepalen.

Er zijn grote verschillen in aanleg en motivatie m.b.t. het route bepalen, we proberen juist die deelnemers, die de neiging hebben tot het ontduiken van dit niet onbelangrijke deel van deze tocht, op de kaart aan het werk te zetten.

Enkele deelnemers zijn van huis gegaan zonder regenkleding, hetgeen met name op deze dag behoorlijk onverstandig blijkt (gelukkig is de temperatuur zo hoog dat het niet onverantwoord wordt, maar ook hier nogmaals : “Houd je aan de meneemlijst!!!!”).

Even een mooi momentje onderweg als de noodrantsoenen geopend worden, waaauuw, daar zit best nog veel in, herinneringen aan de bewoonde wereld, als kauwgum, snoep en chocola.

De droge crackers zijn prima broodvervangers, zeker met het meegeleverde assortiment beleg.

De ziplock zakjes kunnen mooi dienen als droge opslag voor de deze week zo belangrijke tondel.

Kortom een groot succes deze bijdrage van Beatrix.

Na kilometers in, voor een aantal mensen, soppende schoenen, waarbij de verschillen in leeftijd, karakter, conditie en overlevingstalent zich best wel goed aftekenen, komen we op een punt waar we op Jelger moeten wachten (?)

Al snel blijkt waarom . . . . Het blijkt het wachten meer dan waard, want.

(Jeanette:)

Zo rond half 12 een telefoontje naar Emmy voor een heerlijke verassing, weliswaar eetbaar. Wat kunnen oliebollen midden in de zomer toch heerlijk zijn.

(Ben:)

Het tweede deel van de tocht blijkt voor een aantal toch best wel zwaar, en er wordt hier en daar gemopperd.

Tino klaagt alleen bergopwaarts (da’s ongeveer 25% van de resterende afstand), maar altijd met een glimlach, en Rick klaagt zolang en zo vaak als hij de puf ervoor kan opbrengen, gesteund door zijn broer.

Mooi om te zien dat ze soms zo op één lijn zitten (hetgeen meestal niet het geval is).

Als op een droog moment de magische woorden “jullie krijgen 2 minuten !” klinken breekt er bij enkelen paniek uit.

“Ik heb geen tondel”, “Heb jij takjes?” “Gloeiende go . . . vr d” , het is wat rommelig, maar uiteindelijk ontstaan er een acceptabel aantal minivuurtjes op de stoeprand.

In alle opwinding waait er nog een kaart van de brugleuning, maar daar raken we wel weer overheen.

(Jeanette:)

Terug op het tentenkamp, eerst opgehaald door Emmy en Jeannette {de dames hadden het zo gezellig dat ze maar met één auto kwamen met het gevolg dat we bij elkaar op schoot moesten in een auto} was de opdracht een vuurtje maken. En ze zijn al zo moe!

Er was legervoer in blik.

Het moest alleen warm gemaakt worden in heet water.

Corvee en daarna het wolvenspel. En naar bed.

Dinsdag 24 augustus

Theoriedagje

Rond 8.00 uur zijn Tino en Johan flummies aan het bakken. Dit is de avond van te voren al voorbereid.

Flummies bestaan uit bloem, water vanilline en heel veel boter. Je kunt er ook rozijnen of chocoladevlokken in doen, de keuze is aan jou.

Nu dit heerlijke ontbijt en het corvee leggen Ben en Jelger veel theorie uit over overleven in de natuur.

•             Water zuiveren m.b.v. een zelf te bouwen filter.

•             Water opvangen d.m.v. een vuilniszak aan een tak bevestigen en dan het condens opvangen

•             Knopen maken

•             Noodsignaal maken

Lunch en corvee

Opdrachten uivoeren en elkaar hiermee helpen.

Als avondmaaltijd zijn er twee heksen bezig om in een grote ketel iets wat op eten lijkt te bereiden.

Het zijn Emmy en Jeannette, het eten is een paarsblauwe smurrie.

Welbekend als rode kool met aardappelpuree en jus.

Op de BBQ lag vlees door Ben bereid.

Er was aan het begin een spork uitgedeeld dit is in een lepel, mes, en vork in één.

Helaas was Marten deze kwijt maar we hebben het gevonden in…… de vuilnisbak.

Ja ja we maken wat mee deze week.

En dan . . . Er was voor gewaarschuwd de vuurproef!!!

Alles ok en op naar het welbekende wolvenspel.

Lekker slapen allemaal.

Woensdag 25 augustus

Visdag

Eerst Weer flummies bakken Tino vindt het al de hele week leuk om als eerste het vuur aan te maken en ons begeleiders uit te nodigen voor de thee. {de schat}.

Na het ontbijt en de corvee dienst gaan de heren vishengels maken voor het vis avontuur.

We hadden een visvijver gereserveerd met 10 kilo levende vis.

Na afgesproken te hebben met de eigenaresse gaat er 5 kilo zo mee naar huis en de andere 5 kilo laat ze los in de vijver.

En nu vangen maar. Dit gaat dus niet lukken. Er wordt van alles geprobeerd, met een hengel, een speer een lijn met aas en zelfs liefkozend gesproken tegen de vis maar helaas.

Gelukkig is er een ouder stel die geen vis lust maar wel van vissen houdt zo lief om 5 gevangen vissen aan ons te schenken. {zagen wij er zo hongerig uit}? Lief he.

Nu komt het moeilijkste voor vele behalve voor Walter, Eric en nog een paar, het doodknuppelen van de vis.

Dit gedaan te hebben snel terug naar het tentenkamp om de vis te villen.

Er is echter een domper bij thuiskomst, er is in alle tenten ingebroken.

De ritsen van de tenten staan open en er is in de tassen gesnuffeld.

Sommige tassen zijn helemaal leeggehaald. In de grote tent liggen de wc papierrollen onder de watertanks en die hadden ze open gezet en leeg laten lopen. Heel grappig, dus niet.

Ze hadden in de voorraadkisten gekeken en ook in de aanhangwagen.

Voor Steven was het echt balen hij had net voor deze vakantie een nieuwe Mag-lite zaklamp gekocht en die was weg. Verder was bij Johan zijn zaag en bijl weg, bij Tino de zaag.

Er is aangifte gedaan bij de politie en Ank {dit zijn Ank en Steef de mensen waar we aldoor vers water mochten halen} heeft de politie gebeld. Later op de avond is de politie nog langs geweest om een proces-verbaal op te maken. Het was waarschijnlijk kwajongenswerk er lagen nog heel veel meer waardevolle spullen op het kamp. Ook bleek in de buurt bij meerdere campings ingebroken te zijn, eng idee hoor.

Je zult wel begrijpen dat dit voor iedereen een domper was.

Maar weer verder met het vis verhaal.

Zelf {Jeannette} heb er ook een gevild maar nu te zeggen dat ik een nieuwe hobby heb, nee.

Ik vind het heel knap hoe iedereen zich er over heen zet en de vis schoon maakt.

Er moest weer vuur gemaakt worden, wat al veel makkelijker gaat.

De vis kon je bereiden in folie, op de bakplaat en roken, het was allemaal heerlijk.

We aten gebakken aardappels zonder mayonaise en met fruit.

(Ben:)

Over het visavontuur wil ik toch enkele details vermelden o.a. dat Marten, die als enige op zijn inschrijfformulier had vermeld geen vis te lusten, een hele zalmforel (40cm) met smaak heeft opgegeten.

Ook een behoorlijke overwinning op zichzelf voor Rick, die in eerste instantie niets te maken wilde hebben met al dat dieronvriendelijke gedoe, maar die zichzelf zover heeft gekregen om zowel bij het doodknuppelen, als later bij het slachten een uitvoerige blik te werpen.

(Jeanette:)

Als afsluiter een nachtelijke wandeling naar de watervallen van Coo ongeveer 4 kilometer.

(Ben:)

De wandeling is qua prestatie misschien geen bijzonderheid, maar de route is best leuk zo in het donker.

Onderweg wordt nog hevig gefantaseerd over wat er met de rovers zou moeten gebeuren, die zo achterbaks ons kamp hebben geplunderd deze dag, en voor we het weten zijn we al in Coo.

De terugweg is iets anders, de route ligt wat meer over de heuvelrug dan er langs, en zoals eerder al duidelijk was is dat naar boven lopen niet voor iedereen een pretje.

(Jeanette:)

Bij terugkomst een heerlijk kopje warme chocolademelk en natuurlijk het weerwolvenspel.

Lekker slapen allemaal!

Dat hadden jullie gedacht vuurproef…..

Iedereen mopperend uit de warme slaapzak. Eric had in alle haast zijn spijkerbroek achterstevoren aan en Marten was zo slaapdronken, die was helemaal van de wereld en viel bijna staande in slaap. Wij als leiding hebben hier erg van genoten…..

Half 2 nu echt slapen. Zzzzzz.

Donderdag 26 augustus

Vandaag hadden de dames de leiding.

Na het ontbijt en de corveediensten moesten de 3 groepjes van 3 met 5 euro een maaltijd kopen en voorbereiden. Een wandeling gezamenlijk naar de winkel om de boodschappen te halen heeft ze goed gedaan.

Heel slim hebben ze het geld bij elkaar gelegd om zo meer in te kunnen kopen. Er waren wel voorwaarden aan verbonden ze mochten geen pizza, patat, snoep of chips kopen.

De boodschappen zijn een zak aardappels, maar 36 hamburgers wat achteraf voorgekookte kipburgers waren. Fruit en een chocolade toetje na.

Goed gedaan mannen.

 Na een theorie uitleg van Jelger er Ben over dennen naalden thee en andere interessante dingen wordt er een tentinspectie gedaan. Hier is het een chaos bij iedereen dus opruimen maar.

En dan volg als je toch bezig bent ook een tasseninspectie, die was wel goed.

Het hele terrein moest weer een beetje op orde gebracht worden.

Intussen is er weer een broodmaaltijd en corvee geweest.

In de middag is de opdracht de vuile was bij elkaar te zoeken.

Dit was voor Tino de reden om te vragen hoe lang zijn trui weg blijft omdat hij die weer in de avond nodig heeft.

Je dacht toch niet dat wij dit gaan doen, dit is voor jullie een leuk klusje.

Dus op naar de rivier en wassen maar.

Met biologisch wasmiddel aan de gang en dit gaat perfect.

Helaas werk het weer niet mee dus de was moet in de grote partytent hangen.

Het is alweer tijd om het eten te maken.

Dit gaat prima, de ene groep doet de aardappels de andere groep het vlees.

Je hebt dan nog de fruit groep en zo is er een prima maal.

De leiding heeft nasi met een ei en een yoghurt toetje.

 Er worden nog enkele benen gemasseerd ter voorbereiding voor de volgende looptocht.

 De avond en nacht is er veel regen, dus in de partytent tussen de natte was een” wie ben ik spel” en naar bed.

Vrijdag 27 augustus

Het regent nog steeds en ondanks de regen eten we flummies.

We blijven zo veel mogelijk binnen.

Er is een meerkeuze vragen toets over wat er allemaal is blijven hangen deze week.

Ook was er een opdracht al begin van de week om van een houten tak een balletje te snijden met je mes. Dit geeft je inzicht en mes vaardigheid. Ook dit wordt beoordeeld.

Er is weer een broodmaaltijd en corvee. Steven is gek op nectarines en krijgt er een paar extra.

De tas moet ingepakt worden, alleen je matje en je slaapzak mogen blijven liggen.

Dit is makkelijker voor morgen want dan gaan we al weer naar huis.

Het terrein moet worden opgeruimd en zo gaat de dag snel voorbij.

Omdat het zo regent besluit Ben de benzinebrander mede te gebruiken voor het avondeten. We eten groente stamppot en smack wat erg lekker blijkt te zijn.

De brander brand niet lekker en na het eten moet de brander uit elkaar gehaald worden.

Deze gaat sproeien en er vliegt brandende benzine uit.

Help de tent en spullen staan in de brand.

Gelukkig blijft Ben koel en blaast de brandjes uit.

Later komt de schrik want zijn eigen broek zit onder de benzine, voor dat je het weet sta je zelf in de brand.

Gelukkig is dit niet gebeurd.

Ank en Steef hebben ook oma in huis en zij wilde graag voor morgen eitjes meegeven en voor vandaag marshmallows. Dus bij het kamvuur met regen hebben wij die heerlijk opgegeten.

De tenten inpakken gaat nog niet omdat alles zo nat is dus,

het welbekende weerwolfspel en naar bed.

Zaterdag 28 augustus

Naar huis

Het ontbijt smaakt goed en er wordt tevens een lunchpakket gemaakt voor onderweg.

Vandaag gaan wij weer naar huis.

Wat is de week snel gegaan.

Iedereen moet zijn tent opruimen en zorgen dat de rugtas inpakt is, deze moet je zelf dragen.

De grote party tent met de andere spullen moeten ook ingepakt worden, maar met z’n allen gaat het snel.

Uiteindelijk is het klaar, maar helaas zijn de tenten nog niet droog.

Dit betekent bij thuiskomst dat alle tenten weer uitgepakt moeten worden om te drogen.

De noodsignalen mogen aangestoken worden en het geeft een heleboel rook en vuur.

Dit mag alleen in België en niet in Nederland helaas.

De auto van Jelger wordt al vast naar de watervallen van Coo gebracht.

En bij terug komst rijden Emmy en Jeannette met de andere twee auto’s naar de zelfde plek.

Het is de bedoeling dat de jongens naar de watervallen lopen en van uit die plaats vertrekken wij naar huis.

(Ben:)

De aanloop voor vertrek is zoals gezegd gisteravond al begonnen iedereen heeft alles ingepakt en klaargelegd.

Aan sommigen is goed te merken dat zo’n weekje in de open lucht, weg van “mamma’s pappot” en zonder snacks of virtuele ontsnappingsmogelijkheden, best zijn tol wel eist.

Marten maakt zich druk over de manier waarop Eric en Rick zijn tent inpakken (hij maakt zich zorgen over de reactie thuis, wanneer dit niet correct gebeurt ).

Hij raakt daarom wat van slag wanneer hij andere dingen moet gaan doen, om het kamp netjes te helpen opbreken.

Daniël is zover door z’n reserves heen dat hij even geen opdrachten meer kan verwerken, en het vinden van zijn suvival T-shirt in zijn eigen rugzak blijkt onuitvoerbaar, tot tranen van wanhoop aan toe.

Best moeilijk voor Jeanette om op zulke momenten niet in de rol van mama te springen, toch lukt het haar heel goed (heel knap).

De auto’s zijn verdwenen, nog een laatste groepsfoto bij de bron, en gaan met die laatste kilometers.

Net als de eerste keer (2008) kiezen we bewust een route die meteen omhoog gaat, en de opzet om het tempo wat te forceren loopt vanzelf (Eric, Walter, Steven en nog een paar gaan stevig van start).

Gevolg van deze aanpak is dat het deelnemersveld snel uit elkaar getrokken wordt (soort van testje).

Marten en Daniël haken al binnen de eerste kilometer af, en blijven zo’n 150 meter achter ruim voordat we boven zijn.

Tijdens zo’n laatste wandeling loop ik in gedachten de hele week nog even door, en observeer iedereen nog eens goed.

Team Bobcat:

(Niet goed in te schatten hoe het zou gaan lopen met dit team, wat de twee oudgedienden tekort kwamen zou Walter moeten aanvullen. ’t Was afwachten.)

Marten (16), een echte loper, zoals eerder vaak is gebleken, heeft zichtbaar moeite met zijn rugzak, ondanks het feit dat zijn mooie nieuwe rugzak voor vertrek nog even netjes is afgesteld.

Voor deze sterke vent is het zwaar dat zijn omgeving soms te veel van hem verwacht, meer dan hij kan waarmaken.

Kaartlezen, constructies maken of het opslaan van informatie is voor Matren veel belastender dan 10 km. Lopen, en dat is voor sommigen lastig te snappen.

Toch zijn wij ook deze tweede keer weer blij met Marten’s deelname, het is gewoon een vriendelijke gozer die nooit klaagt en doet wat er gevraagd wordt (hij doet altijd zijn best).

 We hebben hem bewust bij twee teamgenoten ingedeeld waarvan we begrip en steun verwachtten (het heeft gewerkt).

Walter (18) is natuurlijk wel ruim de oudste, maar toch verdient hij onze waardering, we hebben geen onvertogen woord van zijn kant kunnen opvangen.

Zonder regenkleding, en met 2 logés in zijn tent is ook hij de hele week een prettige deelnemer geweest, die niet heeft geklaagd, en zeer sociaal en behulpzaam is gebleken.

Fysiek niet echt op de proef gesteld en theoretisch ook geen zwakke plekken, nam hij automatisch de leiding over zijn team, ondanks het feit dat hij het enige nieuwe gezicht in zijn team was (het best functionerende team van de 3, way to go “Bobcats”).

Gaf al aan een volgende keer zeker weer mee te willen, maar dan liefst als leiding.

Gewoon een heel prettige vent.

De andere teamgenoot Wesley (13) is een toppertje gebleken, zowel Jelger als ik hebben de vorige keer al geconstateerd dat dit kleine ventje een hoog incasseringsvermogen op uiteenlopende vlakken heeft.

Op pad zonder regenpak, één paar schoenen die na de eerste regenbui niet meer droog geweest zijn en een geleende rugzak waarvan de heupband niet goed te gebruiken was (rugpand te lang voor de gebruiker)

Meer nog dan de vorige keer heeft Wesley laten zien dat hij kan improviseren, doorzetten en zich sociaal sterk gedraagt.

Geen klacht uit zijn richting (zelfs niet over dat ene moeilijke punt, ik ben trots op je Wes), alles gedaan wat moest gebeuren, zeer goed gescoord op de theorie en goed geluisterd, gewoon doen wat moest gebeuren en regelmatig meer dan dat.

In mijn aantekeningen heet ie steevast “Miti”, heeft niets met het woord mietje te maken, maar staat voor “Mini Tino”, het is gewoon een behoorlijk onverwoestbaar kereltje, dat zich erg “low-profile” opsteld en nergens voor aan de kant gaat.

Top dus.

Team Bulldog:

(Op papier en volgens inschatting het sterkste team)

Eric (16) hebben we de hele week niet op het randje kunnen brengen, en dus ook vandaag niet, ondanks zijn nog herstellende kruisband.

Net als in 2008 is ook nu duidelijk dat Eric veel aan kan, maar liever “alleen en droog” aan de overkant komt, dan “zijknat en met zijn allen”.

Hij zorgt er efficiënt voor dat hij zijn zaakjes voor elkaar heeft, daarna die van zijn team en dan die van de hele groep (in die volgorde).

Vaardigheden, parate kennis, inzicht en uitrusting zijn over het geheel genomen altijd prima voor elkaar.

Toch zijn we best benieuwd waar de grenzen liggen en wat er gebeurt als we over die grenzen heengaan.

Wat kan ik zeggen . . . ik mag ‘m wel, maar ik heb ‘m dan ook deels zelf gemaakt.

Steven (16) heeft zich eveneens als een goede buitensporter bewezen, met één paar gympies (die dagen achtereen door en door nat waren), géén grote rugzak, géén regenkleding en het gemis van zijn gejatte Mag-lite, liep hij toch steeds mee op kop, zo ook vandaag.

Zo stil en onzeker als hij zich op de club opstelt, heeft hij deze week in het veld eerst ook gedaan, absoluut onnodig!

Fysiek heeft ie laten zien zijn mannetje te staan, mentaal heeft hij het op enkele momentjes best zwaar gehad, maar wij vinden hem een bikkel, en waren blij met zijn aanwezigheid.

Pakte alle aangeboden kennis fanatiek en moeiteloos op, en struikelde af en toe in de praktijk over zijn eigen perfectionisme.

Steven is één van de deelnemers die aangaf zo’n avontuur wel eens in een nog spectaculairdere omgeving te willen overdoen (Scandinavië b.v.).

Een goede teamgenoot voor Eric, volgens ons zaten ze aardig op dezelfde golflengte, en zou het voor ons moeilijk zijn geweest om deze mannen een onuitvoerbare opdracht voor te leggen (hebben we niet echt geprobeerd).

Met Steven kun je probleemloos op pad gaan.

Veel parate kennis en fysieke mogelijkheden in dit team, een mooie plek voor een nieuwe en jonge deelnemer.

Rick (13) is er op het allerlaatste moment door mama Jeanette bijgesleept, een avondje babbelen was ervoor nodig om hem over de streep te trekken.

Aan het begin van de week wilde hij met grote regelmaat en grote drang weer terug over diezelfde streep.

Vanaf het eerste moment spijt als haren  (met gel) op zijn hoofd dat hij was meegegaan : protesteren, vloeken en tieren, weigeringen en woede-uitbarstingen, maar na een lange week, en een paar goede gesprekken ineens erg enthousiast en hij loopt op deze laatste tocht dan ook lachend mee.

Was het verdwijnen van zij haargel (onvindbaar na de beroving van ons kamp) eerst nog een onoverkomelijk drama, nu ramt hij met volle bepakking en zonder gel in de voorste gelederen mee de berg op.

Genoeg over die cosmetica, hij is een sterke deelnemer gebleken, en onder 4 ogen is hij goed in staat zich te verwoorden.

Het is te merken dat de tweeling nooit gekampeerd had, maar juist daarom, alle bewondering.

Duidelijk zichtbaar en hoorbaar heeft Rick zich aangepast van “verwend watje” (woorden van z’n moeder) naar een spontaan en sportief joch.

Op de terugweg in de auto was hij vol met verhalen en praatjes (leuk om te zien).

Team Bear :

(Rots in de branding Tino met Johan als grote fan, moeten de basis vormen, en Daniël op weg helpen, zo dachten wij.

Het is het jongste team, maar volgens ons moet het werken.)

De overtollige ballast van Tino (15) bevindt zich niet in zijn rugzak , hetgeen hij zelf lachend bevestigd.

Deze bikkel heeft het bergopwaarts altijd zwaar, maar zal zich zeker niet laten kennen, hij stampt dapper en nat van het zweet naar boven.

Net als de vorige keer, is ook nu weer gebleken dat overleven en doorzetten bij Tino horen, net zo duidelijk als het feit dat theorielesjes duidelijk niet bij hem passen.

We zijn blij dat we zijn deelname bij zijn ouders hebben kunnen doordrukken.

Zonder Tino is het kamp niet kompleet.

Wel konden we merken dat hij de week voor vertrek met een kudde huttenbouwers in de weer geweest was.

Hij was toch enigszins gesloopt, en . . . hij had geleerd dat je “kleintjes” kunt sturen, met name dat laatste begon naar mate de week vorderde wat op te spelen.

Z’n grote fan en teamgenoot Johan was enkele malen diep teleurgesteld toen hij niet de waardering kreeg waar hij recht op meende te hebben.

Hoe dan ook Johan en Tino voetballen al weer regelmatig samen, en wij van de leiding willen eigenlijk niet zonder deze “natural born survivor”op kamp.

Daniël (13) is op . . . . hij wil naar huis, hij vindt het belachelijk dat de dames er met de auto’s van door zijn, en dat we moeten lopen.

Stil en onopvallend heeft Daniël zich door deze week heen gevochten, en gevochten heeft ie.

Hij vond het zichtbaar moeilijk om zonder privacy een week uit zijn vertrouwde omgeving weg te zijn.

Fysiek heeft hij alles eigenlijk prima doorstaan, maar de harde schijf raakte vol, hetgeen z’n teamgenootjes af en toe niet makkelijk verwerkten.

En dan nog die laatste wandeling.

3 “breekmomentjes” hebben Jelger en ik bij onze Daniël zien langskomen in de vorm van boosheid, tranen, gooien met bagage, dwarsheid enz.

Toch is hij op eigen benen tot bij de wachtende auto’s beland, en heeft hij net als de rest zijn eigen bagage tot en met de laatste meter gedragen. . . . . . . . . Ik moet zeggen : “Petje af”.

Mooi detail is dat uit de anonieme enquête, die alle deelnemers bij aankomst hebben ingevuld, er in ieder geval één deelnemer dit gevecht van Daniël heeft gewaardeerd met een 10 (dat we niet denken dat de jeugd niet oplet !!!).

Na enkele uren in de auto zag de wereld er al weer veel vriendelijker uit, de vuurproef in de schiethal verliep prima, en volgens mij heeft ook Daniël op zijn enquête ingevuld dat ie een volgende keer weer graag mee wil (heel mooi).

Prima gozer.

Rest nog een redelijk onopvallend manneke Johan (13) licht opgewekt blikken pannetje.

Lopen : eitje (rennend voorwaarts en weer terug, en weer heen . . .) berg op of af maakt niet uit “zijn we er nu al?”

Rugzak : minder fijn, superlichtgewicht is praktisch voor ren- en vliegwerk, maar voor sjouwen is het lastig.

Heeft zich ook deze keer erg goed gehouden, en bleek niet af te beulen, maar had wat moeite met onrecht.

Zijn ultieme moment was natuurlijk het ontsteken van de noodsignalen, waarbij hij de beide andere teams volledig heeft afgetroefd (highlight voor team Bear).

Leunend op de aanwezigheid van zowel pappa als mamma is het natuurlijk minder spannend dan voor enkele anderen, maar eigenlijk heeft hij het prima gedaan, scoorde theoretisch minder dan verwacht.

Hoe dan ook het blijft een lekker ventje.

(Jeanette:)

Rond 3 uur vertrekken wij naar Nederland.

Onderweg krijgt iedereen een ijsje, dit is welverdiend. Als je geen lust ik niet bon hebt ingeleverd krijg je een beloning dus allemaal een ijsje.

Er is echter een omleiding en we komen zo rond 8 uur aan bij het Coenschutters gebouw.

Daar staat ons een verassing te wachten.

Ilse heeft een heerlijk maal voor ons gekookt.

De tafel is gezellig gedekt en we hebben reuze honger.

Patat, hamburgers, kipfiletjes en gehaktballetjes mmmmm.

Natuurlijk staan er ook broodjes en een salade, ook de welbekende saus van Ilse is aanwezig. Kortom we hebben heerlijk gegeten.

De ouders kunnen gebeld worden.

Iedereen wil bij het zien van de ouders zijn verhaal vertellen.

Onder het genot van een lekker kopje koffie en thee is daar dan de welbekende vuurproef.

Iedereen is geslaagd yheee!

Allemaal naar huis.

Ik vond het een geslaagde week.

We hebben veel geleerd.

De een iets meer dan de ander maar toch.

Helaas had ik een zere knie maar tijdens het schrijven van dit verhaal gaat het al een stuk beter.

Tot volgend jaar maar weer?  Of durven jullie niet meer?

Oewwwwwwwwwww weerwolfffff…….

(Ben:)

Ook deze keer wil ik afsluiten met het bedanken van alle betrokkenen:

•             De overige begeleiders (met Jelger nog even apart voor de voorbereidingen van de routes, en het regelen van kaarten, gps, kompas, geplastificeerd naslagmateriaal e.d.)

•             De deelnemers voor het (bijna) zonder klagen ondergaan van alle opgelegde situaties

•             Hans, Julija, Ank, Steve, ( en ook stiekem camping léau rouge namens de dames).

•             De ouders van de deelnemers voor het vertrouwen.

•             Beatrix (ssst... ze weet 't zelf nog niet) voor het soldatenvoer e.d.

•             Ilse en Gilbert voor het lenen van de walky-talkies, de auto en de feestelijke ontvangstmaaltijd.

Weer was het een succes, weer nemen we ons voor dit vaker te doen, hopelijk een volgende keer met nog meer deelnemers en misschien zelfs met een volwassen versie.

Wel lijkt het er op dat we de volgende keer weer in de herfstvakantie gaan net als de eerste keer (goed onthouden alvast!).

Stiekem maken we al weer plannen (ideeën genoeg).