| Lierop 2007 |
 |
 |
 |
| Geschreven door Ben van Wieren |
| zondag 30 november 2008 20:41 |
|
3D in het stoffige zuiden Altijd weer spannend, .Het eerste 3D-weekend van het seizoen, Lierop dus, volgens de jarenlange traditie. Dit keer is het extra spannend, om een aantal redenen. • De groep is groter dan ooit, veel schutters, maar ook veel meelopers. • Het weer dat al vele weken perfect is geweest zou volgens de deskundigen op zondag zomaar om kunnen slaan. • Op het persoonlijke vlak lijkt er ook onweer in de lucht te hangen. • De nieuw aangeschafte partytent van 8x4 meter zal getest gaan worden. • Een nog niet vertoond groot percentage jonge Coenschutters staat te trappelen mee te gaan. • Het aantal mensen dat voor het eerst meegaat is eveneens erg groot. Al deze feiten, en nog veel meer, maken dat veel mensen toch wat opgewonden of gespannen richting Lierop gaan. Nol is al de hele week bezig met het versturen van SMS-jes naar diverse mensen om te melden, dat zijn slaapzak al is ingepakt, dat zijn pijlen zijn geplakt, dat al zijn spullen al bij de voordeur staan enz. enz. Tim de Vos is zenuwachtig of zijn nieuw bestelde boog wel op tijd zal zijn. Ikzelf moet nog voor diverse mensen pijlen plakken, iets dat ik hierna nooit meer op zon korte termijn, en van zoveel kanten op mijn nek ga nemen (neem ik me voor). Door wat paniek situaties op mijn werk kan ik niet de hele week vrij nemen, en loopt de persoonlijke planning in de soep. Quiver maken voor Nol schiet er bijvoorbeeld bij in, net als de tomahawk-hoesjes voor Eric en Johan. Vrijdag Dan is het zomaar vrijdag ochtend, eerst boodschappen, tussendoor zeker nog 10 telefoontjes en SMS-berichten van diverse deelnemers met last-minute vragen en verzoeken. 11.30 Bij de club, want om 12.00 gaan we vertrekken, zelfs in dat halve uurtje nog veel onrust en vragen over meerijden, clubbogen die mee moeten etc. kortom iedereen vindt het spannend, en dan We rijden !!!! Ik kan met Jenny en Tim meerijden, want Emmy heeft eerst nog een ritje naar Friesland en komt pas later naar Lierop. Onze bagage kan gelukkig bij een aantal medeschutters in de autos (nogmaals bedankt Yvonne, Michael & Inge en natuurlijk Jenny). Daar de klotsneigingen (let op de L in het woord klots) van de 3 pannen soep het rijgedrag bepalen, rijden wij voorop. Alles loopt redelijk vlot, even de benen strekken bij de Lucht , en na kilometers langzaam, maar wel, rijdend verkeer. . Lierop. Het eerste wat opvalt is het, inmiddels bij de doorgewinterde deelnemers, overbekende stof van Lierop. Dat spul waar, met name mijn eigen, kinderen binnen 5 minuten een zuid europees tintje van krijgen. Ik ben blij dat we de lakenzakken hebben meegenomen om de slaapzakken te beschermen. Het is dit jaar erger als voorgaande jaren, een duidelijke boodschap voor iedereen : Het is gort en gort droog uitkijken met vuur dus. Na wat verwarring over de werkvolgorde bij het opzetten van de onderkomens, kiest de meerderheid voor het opzetten van de eigen tent, alvorens de enorme partytent kan verrijzen. Het enorme gevaarte staat, net als de rest van het kamp, in no time, en het ziet er perfect uit. De eveneens nieuwe biertafels met bijbehorende banken worden uit hun verpakking bevrijd (leuk want hier kun je je mes voor gebruiken). Uitklappen en klaar. Ook de in voorgaande jaren door ons gebruikte ter plaatse aanwezige picknicktafel is nog beschikbaar, inpikken dus. Het laatstgenoemde meubelstuk blijkt toch verre familie van de schommelstoel, maar michaels klusbus brengt verlichting. Met een accutol en wat extra lange RVS schroeven wordt de wokkel weer bruikbaar. Keukenblok op zn plaats, prullenbak in elkaar zetten, stormlantaarns en kaarsen op tafel, zelfs aan asbakken wordt gedacht. Zoals afgesproken wachten we op een SMS van Emmy met het eten. De soep moet warm, en ondanks een wat eigenaardige opstapeling van kooktoestellen, komt het allemaal prima voor elkaar. De vertrouwde smaak van Jennys soep heeft vergeleken met voorgaande keren niets aan kwaliteit ingeleverd, in ere houden deze traditie, Jen hij was weer top. Ondanks de omvang van de groep loopt alles als vanzelf, logistiek gezien is het nog nooit beter gegaan dan deze keer. De avond (nacht) verloopt prima, de partytent met zijwanden en sfeerverlichting is een enorm succes, terwijl ik tijdens een wandeling naar de toiletwagens zie dat andere deelnemers met opgezette kragen elkaar blauwbekkend aan zitten te staren, is het in de Hoornse circustent warm (echt waar), knus en gezellig. In afwachting van het arriveren van de v/d. Doorns vliegt de avond voorbij, meligheid viert hoogtij, de code foxtrot-foxtrot doet zijn intrede (alleen voor insiders). Ondefinieerbare vloeistoffen (met goudsnippers erin) gaan over tafel, de sfeer is prima. Laat, en na telefonische instructies arriveert dan toch de fam.v/d. Doorn met sleurhut en tent. Sander laat weten dat ook zij dit weekend zonder elektra aan durven en sluiten zich bij ons kamp aan zoals het hoort (helemaal goed). Ook deze laatste uitbreiding van de Coenschutterswijk verloopt vlot. Zo tussen 23.00 en 03.15 vindt iedereen zijn/haar slaapzak (sommigen hebben complete berenholen ingericht met stapels dekbedden, dekens en kubieke meters slaapkamerlinnengoed. Petro gooit nog wat goudsnippers in het gras, en dan wordt het stil..zzzzzzzzz. Zaterdag Om 04.45 lig ik al klaarwakker. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om te beseffen dat ik een slechte nacht heb gehad (heel druk in mijn hoofd met zaken die niets met boogschieten te maken hebben). Gisteren hebben Jenny en Emmy de schietbriefjes al opgehaald met de gebruikelijke complicaties over de groepsindelingen. De nieuwe indelingen worden bekendgemaakt, en dan naar de verzamelplaats. Tim de Vos is de teleurstelling (boog niet op tijd) redelijk te boven en heeft een vervangend exemplaar in gebruik van Free Spirit. Joeys haneveren zitten niet allemaal in de juiste stand, en zo zijn er hier en daar wat kleine ongemakken te bespeuren. Na een algemeen praatje van de wedstrijdleiding, met de nadruk op het brandgevaar, gaat iedereen naar zn startdoel, We zijn begonnen. Mijn groep bestaat uit Alain, Tim de Vos, Joey en Maikel Griep, die vanmorgen in alle vroegte met de motor is aangekomen, niet om te schieten, maar voor de gezelligheid. Deze dag is niet mijn dag, regelmatig moet Maikel me eraan herinneren dat ik nog moet schieten, de rest van de groep is ook nogal stil, logisch : alles is nieuw, korte nacht enz. Deze dag gaat een beetje als een roes aan me voorbij. Mijn persoonlijke balans bij aankomst in het kamp : 5 pijlen aan splinters geschoten 1 pijl kwijt en een score van niks, kortom .. Een bezoekje van een van de organisatoren over een vuurpijl die de afgelopen nacht zou zijn afgeschoten uit onze hoek van het terrein geeft me een nog onprettiger gevoel. Ik ben 100% zeker dat niemand van ons hier iets mee te maken heeft gehad en probeer dit over te brengen, hetgeen maar deels lukt (jammer). Die avond trekt ik wat bij, BBQ zoals het hoort, koud biertje, iedereen vol verhalen van het avontuur van vandaag, het schaduwspel (weer voor insiders), wat papas die jeugdherinneringen ophalen, kortom een prettige ontspannen sfeer, zelfs de verwachte sociale onweersbuien zijn in geen velden of wegen te bekennen (fantastisch zo). Om 24.00 is Felicien 40 jaar, maar dit is slechts bij een beperkte groep bekend, en velen gaan na een wat korte vorige nacht, en een voor sommigen onverwacht zware dag, al hun mandje in voor het moment daar is. Een wat sobere en kleinschalige viering is het gevolg, hoe dan ook het staat toch 4 - 0 voor Fely. Slapen (gelukt !!!!!). Zondag Weer vroeg op, want de dreiging van komend noodweer maakt dat iedereen alle spullen voor aanvang van de wedstrijd ingepakt wil hebben. Mijn ontbijt schiet erbij in, maar alles, zelfs de tentharingen, is ingepakt. De samenstelling van de groepen wordt hier en daar wat aangepast, en we gaan op pad voor dag 2. Zoals altijd zijn veel toppers van dag 1 vandaag wat minder op dreef, terwijl een aantal pechvogels van gisteren het vandaag juist beter doen, dit geld zeker voor mezelf, ik voel me een stuk beter en weet zelfs weer wat ik ook al weer in dit bos kwam doen. Enkele jeugdschutters merken dat een combinatie van laat naar bed, vroeg op, uren lopen in een bos, warm weer en 2 dagen schieten met een boog die wat aan de zware kant is, erg zwaar kan zijn. Ondanks het feit dat enkele schutters in onze groep langzamerhand het gevecht met hun eigen boog aan het verliezen zijn verloopt de dag super. Behalve de dolfijn in de tunnel, die vanwege de pijlonvriendelijke opstelling, vandaag is omgetoverd in een vliegende vis, is er niet veel aan het parcours gewijzigd. Vaak zijn er op dag 2 meer hunterdoelen om de doorloopsnelheid te bevorderen, maar daar is nu geen sprake van, toch heeft onze hele groep het gevoel dat alles vlotter en prettiger gaat dan gisteren. Na een soepel verlopen ronde komen we weer in het kamp, dat wil zeggen, de plaats waar het kamp was. Een klein groepje boogloze Coenschutters zijn zo goed geweest alle tenten, na het verdampen van de dauw keurig af te breken en in te pakken om zo de beloofde plensbuien voor te zijn. (Nogmaals ook namens alle anderen bedankt). Nu nog even met vereende krachten de partytent (lees mobiele schiethal) neerhalen en zorgvuldig inpakken voor Lelystad. Alles zit kurkdroog in de voertuigen, het kon niet mooier. Nu naar voren voor de prijsuitreiking, waar ik niet veel van verwacht voor wat de Coenschutters betreft, mede door het grote aantal beginnende schutters, de vele nieuwe bogen, de klachten over slechte schietresultaten en de zichtbare vermoeidheid. Dus meer uit fatsoen, en sportiviteit richting de organisatie en de overige deelnemers wachten we de prijsuitreiking af. Dan blijkt dat Johan, ondanks het feit dat hij voor het eerst sinds 3 jaar niet met zn vertrouwde compound, maar met mamas 30# jachtboog heeft geschoten, toch een mooie 2e prijs heeft weten te behalen. Ingrid is 1e geworden in haar klasse (sssssst verder niks zeggen). Tim de Wit en Eric hebben in de verkeerde klasse meegeschoten en vallen daardoor buiten de prijzen. Er blijkt een ruiterboog klasse te zijn toegevoegd die niet op het inschrijfformulier was vermeld. De winnaar in deze klasse blijkt letterlijk honderden punten achter onze jongens te zijn geindigd (Eric en Tim waren met reusachtig verschil resp. 1e en 2e geweest in deze klasse .maar ja). Harm wordt met zijn lengte wat verbaasd aangekeken, maar sleept, volledig legaal, een prijs bij de aspiranten weg. Verder zijn Lars, Roland, Felicien, Jan, Birgit, Joey en ik meen Jeroen ook nog in de prijzen beland (sorry als ik iemand vergeet). Als klap op de vuurpijl (oops sorry voor de woordkeus) blijkt dat de wisseltrofee, die we net hebben ingeleverd, nadat we hem een jaar lang trots boven onze kantinedeur hebben mogen hangen, opnieuw in de wacht hebben gesleept. Met een verontschuldiging van de wedstrijdleiding vanwege het feit dat onze naam nog niet op de trofee is vermeld en de garantie dat deze er volgend jaar 2x op zal worden aangebracht, mag ik de trofee in ontvangst nemen. Laat dat dan het enige onvolkomenheidje zijn, ik vond het hele evenement perfect georganiseerd (net als altijd trouwen hier in Lierop), waarvoor mijn dank aan de organisatie. Nog snel een groepsfoto met prijzen en al, en dan in de wagens. Nog een leuk detail is de illustratie van het gezegde zien schieten doet schieten , want zowel Ylona als Jenny hebben dit weekend beide, elk met een eigen reden, een knoop doorgehakt en een boog aangeschaft (mooie momenten . Toch?) Dat Coenschutters nauwe banden met de padvinderij onderhouden blijkt wel weer vlak na het vertrek, de wagens verspreiden zich in diverse richtingen, en alleen een web van mobiele netwerken kan ons nog behoeden voor onbedoelde tripjes richting Maastricht, Zeeland en misschien wel Parijs. Hoe en hoe laat iedereen zijn huis weer heeft gevonden is mij niet bekend, maar de groep waarmee ik uiteindelijk het grootste deel van de terugreis heb afgelegd is nog even bij de burgerking gestopt voor een stevige hap uit Sonjas nachtmerrie. Pas in Hoorn bij het uitladen durven een paar regendruppels van hun wolkjes te springen. Wat nou stortbuien?? Kortom ik, en ik hoop iedereen met mij, vond het een zeer geslaagd 3D tripje, en met uitzondering van mijn persoonlijke zaterdagdip, kan ik geen negatief voorval opnoemen. Ik hoop dat ik niemand tekort doe met dit verslag, maar ik vindt het lang zat zo, de volgende keer weer een ander. Iedereen bedankt voor zijn / haar bijdrage, en tot in Den Helder of in elk geval Lelystad. Ben. |